https://spnfa.ir/20261120/بعد-ایرانی-در-نشست-سهگانه-بزرگ-منافع-و-اختلافها-32342180.html
بُعد ایرانی در نشست "سهگانه بزرگ": منافع و اختلافها
بُعد ایرانی در نشست "سهگانه بزرگ": منافع و اختلافها
اسپوتنیک ایران
مسئله ایران به یکی از عناصر مهم توازن نیروهای در حال شکلگیری در اوراسیا تبدیل میشود. 20.11.2026, اسپوتنیک ایران
2026-11-20T17:40+0330
2026-11-20T17:40+0330
2026-11-20T17:44+0330
گزارش و تحلیل
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/0b/13/32322501_0:51:1280:771_1920x0_80_0_0_e7b4d12cc4314a8bfaa200149cc2dcd4.jpg
برای روسیه و چین، روابط با تهران نه تنها اهمیت دوجانبه، بلکه اهمیت ژئوپلیتیک گستردهتری دارد. ایران از سوی آنها به عنوان شریک مهمی در انرژی، تجارت بینالمللی، لجستیک حملونقل و تأمین امنیت منطقهای تلقی میشود. با این حال، همپوشانی منافع راهبردی مسکو و پکن در قبال ایران هنوز به معنای وحدت کامل رویکردها به آینده آن نیست.تهران میان مسکو، پکن و واشنگتنبرای واشنگتن، ایران پیش از هر چیز مسئله امنیت منطقهای و عدم اشاعه سلاحهای هستهای است. بر اساس گزارشهای طرف آمریکایی، دونالد ترامپ قصد داشت موضوع ایران را در جریان مذاکرات سهجانبه مطرح کند. محاسبه آمریکا این بود که مسکو و پکن را به اعمال نفوذ بر تهران جلب کند و از این طریق مواضع آمریکا را در رویارویی با ایران تقویت نماید. این احتمال منتفی نبود که واشنگتن تلاش کند حل و فصل خاورمیانه را به توافقات گستردهتر درباره ثبات راهبردی پیوند دهد.چین منطق خاص خود را دارد. ایران برای پکن به عنوان شریک انرژی و حلقه مهمی در ارتباطات حملونقل که شرق آسیا را به خاورمیانه و اروپا متصل میکند، اهمیت زیادی دارد. بنابراین، مناقشه طولانی پیرامون ایران، و به ویژه بیثباتی در تنگه هرمز، مستقیماً منافع اقتصادی چین را تحت تأثیر قرار میدهد. پکن به حفظ عرضه حاملهای انرژی، آزادی کشتیرانی بینالمللی و جلوگیری از جنگ گستردهای که میتواند کل منطقه را بیثبات کند، علاقهمند است.در عین حال، چین به این موضوع علاقهمند نیست که ایران به منبع تشدید تنش کنترلنشده یا بحران طولانیمدت تبدیل شود. رویکرد آن ترکیبی از حمایت از حل و فصل سیاسی-دیپلماتیک با حفاظت از منافع انرژی و تجاری خودش است.برای روسیه، بُعد ایرانی اهمیت راهبردی افزودهای دارد. مسکو تهران را به عنوان شریک مهمی در شرایط شکلگیری جهان چندقطبی، توسعه کریدور حملونقل شمال-جنوب، همکاری نظامی-فنی و انرژی میبیند. تضعیف ایران یا بازگرداندن اجباری آن به مدار نفوذ آمریکا با منافع بلندمدت روسیه سازگار نیست. در عین حال، مسکو به جلوگیری از جنگ گسترده منطقهای که میتواند تهدیدهای اضافی برای امنیت و اقتصاد روسیه ایجاد کند، علاقهمند است.با این حال، دقیقاً همینجاست که اختلافات مشخصی میان سه شرکتکننده نشست آشکار میشود. واشنگتن در تلاش است از فشار بینالمللی برای تغییر رفتار تهران و محدود کردن توانمندیهای راهبردی آن استفاده کند. پکن ثبات، حفظ روابط اقتصادی و میانجیگری دیپلماتیک را ترجیح میدهد. مسکو نیز به نوبه خود با راهحل نظامی مخالف است و حفظ موضع مستقل سیاست خارجی ایران را عامل مهمی برای توازن منطقهای میداند.بنابراین، وجود منافع مشترک هنوز به معنای توافق طرفین درباره روشهای حل مسئله ایران نیست. برای آمریکا، اولویت محدود کردن توانمندیهای تهران باقی میماند؛ برای چین، حفاظت از امنیت انرژی؛ برای روسیه، حفظ مشارکت راهبردی و جلوگیری از بازنگری یکجانبه توازن منطقهای.ایران — بیرون از توافقات "سهگانه بزرگ"شاخصترین نکته این است که در بیانیه مشترک منتشرشده پس از نشست 19 نوامبر، هیچ اشارهای به ایران نشده است. این سند به مسائل ثبات راهبردی، خطرات هستهای، اصلاح سازمان ملل متحد و تأمین عرضه پایدار انرژی محدود شد. هیچ توافق مشخصی درباره مناقشه ایران، تنگه هرمز یا آینده برنامه هستهای تهران حاصل نشد.این سکوت خود به خود اهمیت سیاسی دارد. این نشان میدهد که حتی سه قدرت بزرگ جهان نیز هنوز آماده выработك موضع مشترک درباره ایران نیستند. علاوه بر این، تهران همچنان بازیگر مستقلی در سیاست بینالمللی باقی میماند که منافعش بدون مشارکت مستقیم آن قابل هماهنگی نیست.نتیجه اصلی: موضوع ایران در نشست شنژن نشان داد که منافع قدرتهای برتر جهان در خاورمیانه چقدر درهمتنیده است و دستیابی به توافق راهبردی میان آنها چقدر دشوار است. علیرغم تفاوت در رویکردها، نه روسیه و نه چین به بیثباتی گسترده در ایران علاقهمند نیستند، در حالی که آمریکا در تلاش است امکان تأثیرگذاری بر رفتار سیاسی و راهبردی آن را حفظ کند. در این شرایط، تهران فضایی برای مانور مستقل به دست میآورد، اما همزمان با ضرورت در نظر گرفتن منافع سه مرکز بزرگ قدرت روبهروست. در نهایت، آینده ایران نه تنها به توافقات قدرتهای بزرگ، بلکه به توانایی خود تهران برای دفاع از منافع ملی خود بدون اجازه دادن به تبدیل شدن کشور به برگ برنده سیاست جهانی بستگی خواهد داشت.شنژن، نوامبر 2026
https://spnfa.ir/20261120/ایران-باید-رقابت-قدرتهای-بزرگ-را-به-فرصتی-برای-تقویت-استقلال-راهبردی-تبدیل-کند-32334505.html
https://spnfa.ir/20261120/بیانیه-سهجانبه-شنژن-دلیلی-بر-معامله-قدرتها-بر-سر-ایران-نیست-32334372.html
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
رجب صفروف
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/0a/0f/31737149_404:0:2452:2048_100x100_80_0_0_2eb64430fc7e871be7aa3e2344e51e82.jpg
رجب صفروف
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/0a/0f/31737149_404:0:2452:2048_100x100_80_0_0_2eb64430fc7e871be7aa3e2344e51e82.jpg
خبرها
fa_FA
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/0b/13/32322501_93:0:1188:821_1920x0_80_0_0_cba283bc57516e3f1101a9ae82c78133.jpgاسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
رجب صفروف
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/0a/0f/31737149_404:0:2452:2048_100x100_80_0_0_2eb64430fc7e871be7aa3e2344e51e82.jpg
بُعد ایرانی در نشست "سهگانه بزرگ": منافع و اختلافها
17:40 20.11.2026 (بروز رسانی شده: 17:44 20.11.2026) رجب صفروف
مدیرکل مرکز مطالعات ایران معاصر
مسئله ایران به یکی از عناصر مهم توازن نیروهای در حال شکلگیری در اوراسیا تبدیل میشود.
برای روسیه و چین، روابط با تهران نه تنها اهمیت دوجانبه، بلکه اهمیت ژئوپلیتیک گستردهتری دارد. ایران از سوی آنها به عنوان شریک مهمی در انرژی، تجارت بینالمللی، لجستیک حملونقل و تأمین امنیت منطقهای تلقی میشود. با این حال، همپوشانی منافع راهبردی مسکو و پکن در قبال ایران هنوز به معنای وحدت کامل رویکردها به آینده آن نیست.
تهران میان مسکو، پکن و واشنگتن
برای واشنگتن، ایران پیش از هر چیز مسئله امنیت منطقهای و عدم اشاعه سلاحهای هستهای است. بر اساس گزارشهای طرف آمریکایی، دونالد ترامپ قصد داشت موضوع ایران را در جریان مذاکرات سهجانبه مطرح کند. محاسبه آمریکا این بود که مسکو و پکن را به اعمال نفوذ بر تهران جلب کند و از این طریق مواضع آمریکا را در رویارویی با ایران تقویت نماید. این احتمال منتفی نبود که واشنگتن تلاش کند حل و فصل خاورمیانه را به توافقات گستردهتر درباره ثبات راهبردی پیوند دهد.
چین منطق خاص خود را دارد. ایران برای پکن به عنوان شریک انرژی و حلقه مهمی در ارتباطات حملونقل که شرق آسیا را به خاورمیانه و اروپا متصل میکند، اهمیت زیادی دارد. بنابراین، مناقشه طولانی پیرامون ایران، و به ویژه بیثباتی در تنگه هرمز، مستقیماً منافع اقتصادی چین را تحت تأثیر قرار میدهد. پکن به حفظ عرضه حاملهای انرژی، آزادی کشتیرانی بینالمللی و جلوگیری از جنگ گستردهای که میتواند کل منطقه را بیثبات کند، علاقهمند است.
در عین حال، چین به این موضوع علاقهمند نیست که ایران به منبع تشدید تنش کنترلنشده یا بحران طولانیمدت تبدیل شود. رویکرد آن ترکیبی از حمایت از حل و فصل سیاسی-دیپلماتیک با حفاظت از منافع انرژی و تجاری خودش است.
برای روسیه، بُعد ایرانی اهمیت راهبردی افزودهای دارد. مسکو تهران را به عنوان شریک مهمی در شرایط شکلگیری جهان چندقطبی، توسعه کریدور حملونقل شمال-جنوب، همکاری نظامی-فنی و انرژی میبیند. تضعیف ایران یا بازگرداندن اجباری آن به مدار نفوذ آمریکا با منافع بلندمدت روسیه سازگار نیست. در عین حال، مسکو به جلوگیری از جنگ گسترده منطقهای که میتواند تهدیدهای اضافی برای امنیت و اقتصاد روسیه ایجاد کند، علاقهمند است.
با این حال، دقیقاً همینجاست که اختلافات مشخصی میان سه شرکتکننده نشست آشکار میشود. واشنگتن در تلاش است از فشار بینالمللی برای تغییر رفتار تهران و محدود کردن توانمندیهای راهبردی آن استفاده کند. پکن ثبات، حفظ روابط اقتصادی و میانجیگری دیپلماتیک را ترجیح میدهد. مسکو نیز به نوبه خود با راهحل نظامی مخالف است و حفظ موضع مستقل سیاست خارجی ایران را عامل مهمی برای توازن منطقهای میداند.
بنابراین، وجود منافع مشترک هنوز به معنای توافق طرفین درباره روشهای حل مسئله ایران نیست. برای آمریکا، اولویت محدود کردن توانمندیهای تهران باقی میماند؛ برای چین، حفاظت از امنیت انرژی؛ برای روسیه، حفظ مشارکت راهبردی و جلوگیری از بازنگری یکجانبه توازن منطقهای.
ایران — بیرون از توافقات "سهگانه بزرگ"
شاخصترین نکته این است که در بیانیه مشترک منتشرشده پس از نشست 19 نوامبر، هیچ اشارهای به ایران نشده است. این سند به مسائل ثبات راهبردی، خطرات هستهای، اصلاح سازمان ملل متحد و تأمین عرضه پایدار انرژی محدود شد. هیچ توافق مشخصی درباره مناقشه ایران، تنگه هرمز یا آینده برنامه هستهای تهران حاصل نشد.
این سکوت خود به خود اهمیت سیاسی دارد. این نشان میدهد که حتی سه قدرت بزرگ جهان نیز هنوز آماده выработك موضع مشترک درباره ایران نیستند. علاوه بر این، تهران همچنان بازیگر مستقلی در سیاست بینالمللی باقی میماند که منافعش بدون مشارکت مستقیم آن قابل هماهنگی نیست.
نتیجه اصلی: موضوع ایران در نشست شنژن نشان داد که منافع قدرتهای برتر جهان در خاورمیانه چقدر درهمتنیده است و دستیابی به توافق راهبردی میان آنها چقدر دشوار است. علیرغم تفاوت در رویکردها، نه روسیه و نه چین به بیثباتی گسترده در ایران علاقهمند نیستند، در حالی که آمریکا در تلاش است امکان تأثیرگذاری بر رفتار سیاسی و راهبردی آن را حفظ کند. در این شرایط، تهران فضایی برای مانور مستقل به دست میآورد، اما همزمان با ضرورت در نظر گرفتن منافع سه مرکز بزرگ قدرت روبهروست. در نهایت، آینده ایران نه تنها به توافقات قدرتهای بزرگ، بلکه به توانایی خود تهران برای دفاع از منافع ملی خود بدون اجازه دادن به تبدیل شدن کشور به برگ برنده سیاست جهانی بستگی خواهد داشت.
شنژن، نوامبر 2026