سفر لاوروف، ابعاد جدید همکاری ایران و روسیه
علی ودایع، کارشناس روابط بین الملل در گفت و گو با خبرنگار اسپوتنیک در تهران ضمن راهبردی خواندن سفر وزیرامورخارجه روسیه به تهران گفت: ظرف زمانی سفر "سرگئی لاوروف" و دیدارهای فشرده او با "مسعود پزشکیان" رئیس‌جمهوری و "سید عباس عراقچی" وزیر امور خارجه ایران، در یکی از حساس‌ترین مقاطع تحولات خاورمیانه انجام شد. تاکید لاوروف بر اجرای بی‌کم‌وکاست معاهده مشارکت جامع راهبردی، رشد 21 درصدی مبادلات تجاری و بازگشت تکنسین‌های روس به نیروگاه بوشهر، ابعاد جدیدی از همگرایی تهران و مسکو را نمایان کرده است.
وی در ادامه گفت: فرامتن سفر لاوروف ، نهادینه‌سازی و مصون‌سازی روابط تهران و مسکو در برابر فشارهای ساختاری غرب است. مدل همگرایی تهران و مسکو مبتنی بر منافع مشترک ، فرآیندی استراتژیک است که ریل گذاری آن مبتنی بر حوزه های اقتصادی ، سیاسی و حتی امنیتی است. از این جهت ، سفر وزیرامورخارجه روسیه را باید به عنوان یک اتفاق ویژه در زمان ویژه مورد بحث و ارزیابی قرار داد.
ودایع ضمن پیش کشیدن تحرکات دیپلماتیک روسیه در خاورمیانه گفت: کرملین می خواهد در غرب آسیا به عنوان یک بازیگر پیرامونی ایفای نقش کند. این استنباط وجود دارد که کرملین هم وارد فرآیند میانجی گری بین طرف های تخاصم شده است البته باید توجه داشت که این نقش‌آفرینی در قالب میانجی‌گری کلاسیک صلح نیست. روسیه بیشتر دنبال تلاش برای مدیریت تنش و ایجاد وزنه تعدیل‌کننده است.
وی با بیان این که وضعیت نه جنگ ، نه صلح یک وضعیت فرسایشی با هزینه بالای تاب آوری است ، گفت: در چنین فضا و بن‌بستی، لاوروف با بسته ای از گفت‌وگوهای فشرده در منامه و شورای همکاری خلیج فارس وارد تهران شد. مسکو می‌داند که استمرار درگیری کنترل‌نشده، شریان‌های انرژی منطقه‌ای را تهدید می‌کند. از این رو، کرملین تلاش می‌کند با طرح پیشنهادهایی نظیر "نظام امنیت جمعی در خلیج فارس"، نقشی کلیدی در تنظیم یک فرمول تنش‌زدایی ایفا کند؛ فرمولی که در آن قدرت و عاملیت منطقه‌ای ایران حفظ شود، آمریکا از باتلاق هزینه‌های اقتصادی درگیری خارج گردد و روسیه نیز جایگاه خود را به عنوان کلیددار اصلی موازنه دیپلماتیک در خاورمیانه تثبیت نماید. این معادله ای است که می تواند برای همه طرف ها دارای جذابیت باشد اما فضای سنگین بی اعتمادی امکان حرکت به یک تفاهم جامع را محدود می کند.
وی تصریح کرد: جنگ کریدورها در حال دستکاری ژئوپولیتک غرب آسیا ، قفقاز و آسیای مرکزی است ؛ معادله ای پیچیده که عنصر زمان به شدت تعیین کننده است. کریدور شمال نه یک فرصت که یک الزام فوری برای طرفین در جهت تامین امنیت تجاری است. خط‌آهن رشت–آستارا صرفاً یک پروژه عمرانی ساده نیست؛ بلکه شریان حیاتی کل کریدور شمال–جنوب INSTC محسوب میشود. تأکید صریح لاوروف بر این پروژه و همچنین اشاره به بازگشت تکنسین‌ها به بوشهر نشان می‌دهد که اراده سیاسی رؤسای جمهور دو کشور بر موانع اجرایی غلبه کرده و صبغه ژئوپلیتیک این پروژه‌ها، سرعت‌بخش اجرای آن‌ها خواهد بود.
علی ودایع، کارشناس روابط بین الملل در گفت و گو با خبرنگار اسپوتنیک در تهران ضمن راهبردی خواندن سفر وزیرامورخارجه روسیه به تهران گفت: ظرف زمانی سفر "سرگئی لاوروف" و دیدارهای فشرده او با "مسعود پزشکیان" رئیس‌جمهوری و "سید عباس عراقچی" وزیر امور خارجه ایران، در یکی از حساس‌ترین مقاطع تحولات خاورمیانه انجام شد. تاکید لاوروف بر اجرای بی‌کم‌وکاست معاهده مشارکت جامع راهبردی، رشد 21 درصدی مبادلات تجاری و بازگشت تکنسین‌های روس به نیروگاه بوشهر، ابعاد جدیدی از همگرایی تهران و مسکو را نمایان کرده است.
وی در ادامه گفت: فرامتن سفر لاوروف ، نهادینه‌سازی و مصون‌سازی روابط تهران و مسکو در برابر فشارهای ساختاری غرب است. مدل همگرایی تهران و مسکو مبتنی بر منافع مشترک ، فرآیندی استراتژیک است که ریل گذاری آن مبتنی بر حوزه های اقتصادی ، سیاسی و حتی امنیتی است. از این جهت ، سفر وزیرامورخارجه روسیه را باید به عنوان یک اتفاق ویژه در زمان ویژه مورد بحث و ارزیابی قرار داد.
ودایع ضمن پیش کشیدن تحرکات دیپلماتیک روسیه در خاورمیانه گفت: کرملین می خواهد در غرب آسیا به عنوان یک بازیگر پیرامونی ایفای نقش کند. این استنباط وجود دارد که کرملین هم وارد فرآیند میانجی گری بین طرف های تخاصم شده است البته باید توجه داشت که این نقش‌آفرینی در قالب میانجی‌گری کلاسیک صلح نیست. روسیه بیشتر دنبال تلاش برای مدیریت تنش و ایجاد وزنه تعدیل‌کننده است.
وی با بیان این که وضعیت نه جنگ ، نه صلح یک وضعیت فرسایشی با هزینه بالای تاب آوری است ، گفت: در چنین فضا و بن‌بستی، لاوروف با بسته ای از گفت‌وگوهای فشرده در منامه و شورای همکاری خلیج فارس وارد تهران شد. مسکو می‌داند که استمرار درگیری کنترل‌نشده، شریان‌های انرژی منطقه‌ای را تهدید می‌کند. از این رو، کرملین تلاش می‌کند با طرح پیشنهادهایی نظیر "نظام امنیت جمعی در خلیج فارس"، نقشی کلیدی در تنظیم یک فرمول تنش‌زدایی ایفا کند؛ فرمولی که در آن قدرت و عاملیت منطقه‌ای ایران حفظ شود، آمریکا از باتلاق هزینه‌های اقتصادی درگیری خارج گردد و روسیه نیز جایگاه خود را به عنوان کلیددار اصلی موازنه دیپلماتیک در خاورمیانه تثبیت نماید. این معادله ای است که می تواند برای همه طرف ها دارای جذابیت باشد اما فضای سنگین بی اعتمادی امکان حرکت به یک تفاهم جامع را محدود می کند.
وی تصریح کرد: جنگ کریدورها در حال دستکاری ژئوپولیتک غرب آسیا ، قفقاز و آسیای مرکزی است ؛ معادله ای پیچیده که عنصر زمان به شدت تعیین کننده است. کریدور شمال نه یک فرصت که یک الزام فوری برای طرفین در جهت تامین امنیت تجاری است. خط‌آهن رشت–آستارا صرفاً یک پروژه عمرانی ساده نیست؛ بلکه شریان حیاتی کل کریدور شمال–جنوب INSTC محسوب میشود. تأکید صریح لاوروف بر این پروژه و همچنین اشاره به بازگشت تکنسین‌ها به بوشهر نشان می‌دهد که اراده سیاسی رؤسای جمهور دو کشور بر موانع اجرایی غلبه کرده و صبغه ژئوپلیتیک این پروژه‌ها، سرعت‌بخش اجرای آن‌ها خواهد بود.
