پرونده کریدور شمال–جنوب | قسمت اول: ایران در قلب یک مسیر حملونقل راهبردی
پرونده کریدور شمال–جنوب | قسمت اول: ایران در قلب یک مسیر حملونقل راهبردی
کریدور حملونقل بینالمللی شمال–جنوب یک شبکه چندوجهی دریایی، ریلی و جادهای است که جنوب آسیا و خلیج فارس را از طریق ایران به روسیه و سپس شمال اروپا متصل میکند. توافق اولیه این کریدور در سال 2000 میان ایران، هند و روسیه شکل گرفت و مسیر کلی آن از هند، دریای عمان و خلیج فارس، ایران و سپس دریای خزر یا جمهوری آذربایجان به روسیه و شمال اروپا امتداد مییابد. چابهار نیز در این میان برای اتصال هند به ایران، آسیای مرکزی و این شبکه اهمیت فزایندهای پیدا کرده است.
اهمیت اقتصادی این کریدور در آن است که بخشی از کالاهای میان هند و خلیج فارس با روسیه و شمال اروپا دیگر مجبور نیستند مسیر طولانی اقیانوس هند، بابالمندب، دریای سرخ، کانال سوئز و مدیترانه را طی کنند. مراجع رسمی منطقهای زمان ترانزیت مسیر شمال–جنوب را در شرایط مناسب حدود 15 تا 25 روز اعلام کردهاند.
مهمترین حلقه مفقوده شاخه غربی، راهآهن حدود 162 کیلومتری رشت–آستاراست که باید شبکه ریلی ایران را به آستارا و سپس به خطوط جمهوری آذربایجان و روسیه متصل کند.
ایران میتواند به هاب لجستیکی میان هند، خلیج فارس، آسیای مرکزی، قفقاز و روسیه تبدیل شود، هرچند در این مسیر با رقبای جدی از کانال سوئز تا کریدور میانی چین–قزاقستان–خزر–آذربایجان–ترکیه روبهروست. در نهایت، رقابت میان این مسیرها نه فقط بر سر کوتاهتر بودن مسیر، بلکه بر سر قیمت، زمان، قابلیت اطمینان و سهولت عبور مرزی خواهد بود.
Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web
