راهبرد فرسایشی واشنگتن از فشار نظامی تا هدفگیری شریانهای انرژی ایران

© telegram ir_sputnikراهبرد فرسایشی واشنگتن از فشار نظامی تا هدفگیری شریانهای انرژی ایران
راهبرد فرسایشی واشنگتن از فشار نظامی تا هدفگیری شریانهای انرژی ایران - اسپوتنیک ایران  , 1920, 23.07.2026
اشتراک

راهبرد فرسایشی واشنگتن از فشار نظامی تا هدف‌گیری شریان‌های انرژی ایران

تداوم حملات آمریکا به مناطق مختلف ایران برای دوازدهمین شب متوالی نشان می‌دهد که واشنگتن از الگوی عملیات برق‌آسا فاصله گرفته و به سمت یک راهبرد فرسایشی حرکت کرده است.

کامران کرمی خبرنگار و کارشناس خاورمیانه در گفت‌وگو با اسپوتنیک اظهار داشت: تداوم حملات در چندین شب متوالی را می‌توان نشانه‌ای آن دانست که آمریکا به اهداف اولیه خود در کوتاه‌مدت دست نیافته است. بعبارتی، اگر قرار بود یک عملیات برق‌آسا به سرعت توان دفاعی ایران را از کار بیندازد، ادامه بمباران‌های فعلی ضرورتی نداشت.

بنابراین، واشنگتن اکنون به دنبال فرسایش تدریجی توان پدافندی، افزایش فشار روانی و تحمیل هزینه‌های مستمر به تهران است تا در کنار عملیات نظامی، معادلات سیاسی و امنیتی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. این الگو پیش از این نیز در برخی جنگ‌های آمریکا مشاهده شده، اما تجربه نشان داده است که راهبردهای فرسایشی لزوماً به تحقق اهداف سیاسی منجر نمی‌شوند.

کرمی خاطرنشان کرد، انتخاب اهدافی مانند سیریک و جاسک نیز صرفاً از منظر نظامی قابل تفسیر نیست. این مناطق به دلیل موقعیت راهبردی خود در سواحل مکران و خارج از تنگه هرمز، بخشی از برنامه ایران برای تنوع‌بخشی به مسیرهای صادرات نفت و کاهش وابستگی به گلوگاه هرمز محسوب می‌شوند. از این منظر، هدف قرار دادن این بنادر می‌تواند تلاشی برای افزایش آسیب‌پذیری زیرساخت‌های انرژی ایران و محدود کردن گزینه‌های صادراتی کشور باشد.

از سویی، چنین اقدامی علاوه بر فشار اقتصادی، پیام بازدارنده‌ای نیز برای سرمایه‌گذاران و شرکای تجاری ایران ارسال می‌کند مبنی بر اینکه، ادامه این روند، نااطمینانی در بازارهای جهانی انرژی را افزایش خواهد داد.

وی در پایان تصریح کرد، هرگونه تهدید علیه زیرساخت‌های نفتی و مسیرهای صادراتی در خلیج فارس، ریسک ژئوپلیتیکی را بالا برده و زمینه رشد قیمت نفت و گاز را فراهم می‌کند. در چنین شرایطی، کشورهای صادرکننده رقیب که می‌توانند سهم بیشتری از بازار انرژی را به دست آورند و همچنین تولیدکنندگان بزرگ نفت و گاز خارج از منطقه، از افزایش قیمت‌ها منتفع خواهند شد، در حالی که اقتصادهای واردکننده انرژی، به‌ویژه در اروپا و آسیا، بیشترین هزینه را از بی‌ثباتی و افزایش بهای حامل‌های انرژی متحمل می‌شوند.

Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web

نوار خبری
0
loader
بحث و گفتگو
Заголовок открываемого материала