رسانههای غربی و منطقهای مراسم وداع رهبر ایران را چگونه روایت کردند؟
© telegram ir_sputnik
اشتراک
بررسی تیترها و گزارشهای رسانههای غربی و منطقهای نشان میدهد که اگرچه تقریباً همه آنها بر گستردگی مراسم عزاداری و حضور انبوه جمعیت در ایران تأکید کردهاند، اما در تفسیر این حضور، رویکردهای متفاوتی اتخاذ کردهاند.
رسانههایی مانند رويترز و گاردین در کنار اشاره به حضور میلیونی مردم، تلاش کردهاند این حضور را لزوماً معادل حمایت سیاسی از حاکمیت ندانند و بر وجود شکافهای اجتماعی، مشکلات اقتصادی و تداوم نارضایتیهای داخلی نیز تأکید کردهاند. یعنی به عبارتی در این روایت، سوگواری مذهبی و ملی از حمایت سیاسی از نظام تفکیک میشود.
در مقابل، رسانههای منطقهای از جمله الجزیره ضمن پوشش گسترده مراسم، تمرکز بیشتری بر ابعاد خبری و میدانی رویداد از جمله حضور گسترده مردم، برنامه چندروزه مراسم، مشارکت هیئتهای خارجی و فضای حاکم بر تهران داشتهاند.
در گزارشهای این رسانههای منطقهای شعارهای ضدآمریکایی و ضداسرائیلی، درخواست برای انتقام و پیامهای مقامات ایرانی نیز بازتاب یافته، اما قضاوت سیاسی درباره میزان مشروعیت یا مقبولیت نظام کمتر از رسانههای غربی به چشم میخورد و روایت بیشتر بر توصیف وقایع و تحولات استوار است.
مرور پوشش رسانهای نشان میدهد که تفاوت اصلی در چارچوببندی آن است. رسانههای غربی کوشیدهاند مراسم را در بستر بحرانهای داخلی و آینده سیاسی ایران تحلیل کنند، در حالی که رسانههای منطقهای بیشتر بر ابعاد ژئوپلیتیکی، پیامدهای ترور، واکنش افکار عمومی و پیامهای منطقهای این مراسم تمرکز داشتهاند.
این تفاوت در زاویه نگاه، بار دیگر نشان میدهد که رویدادهای ایران در رسانههای بینالمللی صرفاً بهعنوان یک خبر داخلی، بلکه در قالب رقابت روایتها درباره آینده تحولات منطقه بازنمایی میشوند.
در مقابل، رسانههای منطقهای از جمله الجزیره ضمن پوشش گسترده مراسم، تمرکز بیشتری بر ابعاد خبری و میدانی رویداد از جمله حضور گسترده مردم، برنامه چندروزه مراسم، مشارکت هیئتهای خارجی و فضای حاکم بر تهران داشتهاند.
در گزارشهای این رسانههای منطقهای شعارهای ضدآمریکایی و ضداسرائیلی، درخواست برای انتقام و پیامهای مقامات ایرانی نیز بازتاب یافته، اما قضاوت سیاسی درباره میزان مشروعیت یا مقبولیت نظام کمتر از رسانههای غربی به چشم میخورد و روایت بیشتر بر توصیف وقایع و تحولات استوار است.
مرور پوشش رسانهای نشان میدهد که تفاوت اصلی در چارچوببندی آن است. رسانههای غربی کوشیدهاند مراسم را در بستر بحرانهای داخلی و آینده سیاسی ایران تحلیل کنند، در حالی که رسانههای منطقهای بیشتر بر ابعاد ژئوپلیتیکی، پیامدهای ترور، واکنش افکار عمومی و پیامهای منطقهای این مراسم تمرکز داشتهاند.
این تفاوت در زاویه نگاه، بار دیگر نشان میدهد که رویدادهای ایران در رسانههای بینالمللی صرفاً بهعنوان یک خبر داخلی، بلکه در قالب رقابت روایتها درباره آینده تحولات منطقه بازنمایی میشوند.
