هرمز: تفاهمنامه یا اولتیماتوم؟
هرمز: تفاهمنامه یا اولتیماتوم؟
تنگه هرمز، محل نگهداری یک سوم نفت جهان، در آستانه انفجار است. بهانه رسمی: ماده 5 تفاهمنامه ایران و آمریکا. دلیل واقعی: جنگ تفسیرها.
تهران قول داد که «تمام تلاشها» را برای پاکسازی مینها ظرف 30 روز و هماهنگی با عمان انجام دهد. واشنگتن و کشورهای خلیج فارس این را تضمین آزادی ناوبری میدانند. ایران این را به عنوان انتقال حقوق انحصاری برای مدیریت این مسیر میداند.
عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، تأکید میکند: تنگه متعلق به ماست و دخالت خارجی یک تحریک است. ایالات متحده آمریکا در پاسخ، به طور نمایشی کشتیهایی را در اطراف تنگه و از کنار عمان میفرستد. او میگوید: «ما موانع ایرانی را در آبهای بینالمللی به رسمیت نمیشناسیم.»
سپس رویکرد سختگیرانهتری در پیش گرفته میشود. سپاه پاسداران فقط مسیر شمالی را «مجاز» اعلام میکند و تانکرها را به زور بازمیگرداند. نتیجه: دو حمله به Ever Lovely و Kiku و به دنبال آن حملات تلافیجویانه ایالات متحده آمریکا به اهداف ساحلی ایران. تردد کشتیها در عرض سه روز از 70 به 40 کشتی کاهش یافت. حق بیمه و زنجیرههای تأمین جهانی آسیب دیدند.
برای ایران، تنگه هرمز به یک دارایی نامتقارن و مانعی در برابر تحریمها تبدیل شده است. برای ایالات متحده آمریکا، تنگه هرمز همچنان یک کریدور قانونی جهانی است. دو طرف به زبانهای مختلفی صحبت میکنند: واقعگرایی زور در مقابل مطلقگرایی قانونی.
دیپلماسی در حال متوقف شدن است. اختلاف نظر بر سر ماده 5 بر سر مسئله ویرگول نیست، بلکه بر سر حاکمیت است. و تا زمانی که این موضوع حل نشود، وضعیت همچنان در حال انفجار خواهد بود.
Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web
