https://spnfa.ir/20260513/واکاوی-گفتمان-هسته-ای-ایران-در-پرتو-مدل-لیبی-و-ونزوئلا-29289962.html
واکاوی گفتمان هسته ای ایران در پرتو مدل لیبی و ونزوئلا
واکاوی گفتمان هسته ای ایران در پرتو مدل لیبی و ونزوئلا
اسپوتنیک ایران
محمدباقر عباسی مدرس دانشگاه درباره موضعگیری اخیر رئیس مجلس ایران در گفتگو با اسپوتنیک چنین اظهار داشت: 13.05.2026, اسپوتنیک ایران
2026-05-13T00:12+0430
2026-05-13T00:12+0430
2026-05-13T00:12+0430
گزارش و تحلیل
سیاسی
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07e9/0c/16/27119686_0:41:798:490_1920x0_80_0_0_2a7e18128494c0e9140c88a732a0a1c7.jpg
اظهارات آقای قالیباف نشاندهنده تغییر پارادایم در بازدارندگی استراتژیک و خروج از منطق سنتی فشار برای تسلیم است. در این رویکرد، ایران با تکیه بر انعطافناپذیری حقوقی در قالب طرح 14 مادهای و همزمان تابآوری اقتصادی، عملاً تحریمها را از یک شوک فلجکننده به یک واقعیت ساختاری مدیریتشده تبدیل کرده است. این بازتعریفِ قدرت نشان میدهد که تهران دیگر در وضعیت انتظار برای لغو تحریمها نیست، بلکه با مدلسازی تحریم به عنوان یک بستر رقابت، معادله کلاسیک هزینهوفایده را برای واشینگتن تغییر داده است.عباسی تصریح کرد، واکاوی تطبیقی الگوهای لیبی و ونزوئلا در این گفتمان، حاوی پیامی روشن برای نظام بینالملل است. تجربه لیبی به مثابه یک خطای استراتژیک، به ایران آموخت که واگذاری داوطلبانه توانمندیهای حیاتی در ازای وعده تنشزدایی، نه تنها امنیتآور نیست، بلکه به فروپاشی حاکمیت ملی و حذف فیزیکی رهبران منجر میشود.وی افزود، از سوی دیگر، مدل ونزوئلا نشاندهنده محدودیت قدرت تحریمی آمریکاست، چرا که حتی در شدیدترین محاصرههای اقتصادی نیز ساختار سیاسی مقاوم فرو نمیپاشد. ایران با ترکیب این درسهای تاریخی با راهبرد اقتصاد مقاومتی، مسیر سومی را برگزیده که بر حفظ بقا و اقتدار حاکمیتی تأکید دارد.این کارشناس خاطر نشان کرد، در تحلیل پویاییهای اخیر، واقعیتهای میدانی نشان میدهند که تداوم وضعیت موجود بیش از آنکه بر ایران فشار وارد کند، هزینههای مستقیم و سنگینی را بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی تحمیل کرده است.افزایش تنشها به معنای بیثباتی در بازارهای انرژی و کاهش اعتبار امنیتی واشنگتن در منطقه است. در مقابل، ایران با تنوعبخشی به مسیرهای تجاری و تقویت همکاری با بلوکهای قدرت شرقی، خود را از وضعیت بحرانزدگی خارج کرده و به یک ثبات عملیاتی در شرایط تحریم رسیده است، به طوری که دیگر فشارهای اقتصادی نمیتوانند به عنوان ابزاری برای تحمیل اراده سیاسی عمل کنند.در نهایت، بنبست کنونی در بازی صبر استراتژیک به نقطهای رسیده است که احتمال عقبنشینی یا تغییر رویکرد از سوی واشنگتن بیش از پیش قوت میگیرد. این پیشبینی نه بر پایه خوشبینی، بلکه بر منطق افزایش هزینه تداوم وضعیت فعلی نسبت به هزینه ارائه امتیاز استوار است. عبور ایران از آموزههای تاریخی و دستیابی به بلوغ دیپلماتیک، پیامی قاطع به جامعه جهانی مخابره میکند، اینکه ایران نه به دلیل ضعف، بلکه به دلیل رسیدن به قدرت مقاومتپذیر، طرف مقابل را به پذیرش واقعیتهای نوین ژئوپلیتیک وادار خواهد کرد.
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
خبرها
fa_FA
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
سیاسی
واکاوی گفتمان هسته ای ایران در پرتو مدل لیبی و ونزوئلا
محمدباقر عباسی مدرس دانشگاه درباره موضعگیری اخیر رئیس مجلس ایران در گفتگو با اسپوتنیک چنین اظهار داشت:
اظهارات آقای قالیباف نشاندهنده تغییر پارادایم در بازدارندگی استراتژیک و خروج از منطق سنتی فشار برای تسلیم است. در این رویکرد، ایران با تکیه بر انعطافناپذیری حقوقی در قالب طرح 14 مادهای و همزمان تابآوری اقتصادی، عملاً تحریمها را از یک شوک فلجکننده به یک واقعیت ساختاری مدیریتشده تبدیل کرده است. این بازتعریفِ قدرت نشان میدهد که تهران دیگر در وضعیت انتظار برای لغو تحریمها نیست، بلکه با مدلسازی تحریم به عنوان یک بستر رقابت، معادله کلاسیک هزینهوفایده را برای واشینگتن تغییر داده است.
عباسی تصریح کرد، واکاوی تطبیقی الگوهای لیبی و ونزوئلا در این گفتمان، حاوی پیامی روشن برای نظام بینالملل است. تجربه لیبی به مثابه یک خطای استراتژیک، به ایران آموخت که واگذاری داوطلبانه توانمندیهای حیاتی در ازای وعده تنشزدایی، نه تنها امنیتآور نیست، بلکه به فروپاشی حاکمیت ملی و حذف فیزیکی رهبران منجر میشود.
وی افزود، از سوی دیگر، مدل ونزوئلا نشاندهنده محدودیت قدرت تحریمی آمریکاست، چرا که حتی در شدیدترین محاصرههای اقتصادی نیز ساختار سیاسی مقاوم فرو نمیپاشد. ایران با ترکیب این درسهای تاریخی با راهبرد اقتصاد مقاومتی، مسیر سومی را برگزیده که بر حفظ بقا و اقتدار حاکمیتی تأکید دارد.
این کارشناس خاطر نشان کرد، در تحلیل پویاییهای اخیر، واقعیتهای میدانی نشان میدهند که تداوم وضعیت موجود بیش از آنکه بر ایران فشار وارد کند، هزینههای مستقیم و سنگینی را بر دوش مالیاتدهندگان آمریکایی تحمیل کرده است.
افزایش تنشها به معنای بیثباتی در بازارهای انرژی و کاهش اعتبار امنیتی واشنگتن در منطقه است. در مقابل، ایران با تنوعبخشی به مسیرهای تجاری و تقویت همکاری با بلوکهای قدرت شرقی، خود را از وضعیت بحرانزدگی خارج کرده و به یک ثبات عملیاتی در شرایط تحریم رسیده است، به طوری که دیگر فشارهای اقتصادی نمیتوانند به عنوان ابزاری برای تحمیل اراده سیاسی عمل کنند.
در نهایت، بنبست کنونی در بازی صبر استراتژیک به نقطهای رسیده است که احتمال عقبنشینی یا تغییر رویکرد از سوی واشنگتن بیش از پیش قوت میگیرد. این پیشبینی نه بر پایه خوشبینی، بلکه بر منطق افزایش هزینه تداوم وضعیت فعلی نسبت به هزینه ارائه امتیاز استوار است. عبور ایران از آموزههای تاریخی و دستیابی به بلوغ دیپلماتیک، پیامی قاطع به جامعه جهانی مخابره میکند، اینکه ایران نه به دلیل ضعف، بلکه به دلیل رسیدن به قدرت مقاومتپذیر، طرف مقابل را به پذیرش واقعیتهای نوین ژئوپلیتیک وادار خواهد کرد.
