ایران در نبرد با استعمار نو؛ تحلیل تغییر پارادایم آمریکا از اشغال به جنگ ترکیبی
ایران در نبرد با استعمار نو؛ تحلیل تغییر پارادایم آمریکا از اشغال به جنگ ترکیبی
سمیه پسندیده،دکتری روابط بینالملل، نئوکولونیالیسم معاصر آمریکا بدون درک پیوستار تاریخی آن در قبال ایران ممکن نیست. این پیوستار از مداخله سخت (کودتای 28 مرداد 1332) به سلطه نرم و هوشمند مانند تحریم، کنترل مالی و جنگ ترکیبی تکامل یافته، اما ماهیت آن یعنی «مدیریت از بیرون بدون اشغال رسمی» تغییری نکرده است. کودتای 1953 نقطه آغاز یک الگوی عملیاتی بود که نشان داد حاکمیت ملی در برابر منطق ژئوپلیتیک غرب قابل تعلیق است. در فوریه 2026، حمله مستقیم نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران نشان داد که این الگو هنوز فعال است و ایالات متحده از استقلال ایران خشمگین است.
نئوکولونیالیسم معاصر دیگر الزاماً به اشغال نظامی نیاز ندارد، زیرا تحریمهای ساختاری جایگزین آن شدهاند. در سال 2026، آمریکا وارد فاز پیشرفتهتری از نئوکولونیالیسم شامل محاصره دریایی، تعقیب کشتیها در آبهای بینالمللی و تلاش برای کنترل تنگه هرمز شده است. در مقابل، ایران با استفاده از اهرمهای ژئوپلیتیک (از جمله توانایی اختلال در تنگه هرمز) تلاش کرده معادله را متقارن کند. نئوکولونیالیسم آمریکایی در قرن 21 به جای کنترل خاک، به دنبال کنترل تصمیمسازی کشورهاست و ایران یکی از مهمترین میدانهای این نبرد است.
ما را در سایت و تلگرام اسپوتنیک دنبال کنید
