گزارش و تحلیل

بیست ملیون دلار جایزه!

© telegram ir_sputnikبیست ملیون دلار جایزه!
بیست ملیون دلار جایزه! - اسپوتنیک ایران  , 1920, 08.11.2026
اشتراک
اگر کشورهای جهان و مجامع بین المللی به حمله غیر قانونی (طبق قوانین بین الملل) به تاسیسات هسته ای ایران و یا حتی کشور ایران اعتراض کردند به حمله اتمی به ایران هم اعتراض می کنند.
اخیرا آمریکایی ها اعلام کرده اند که حاضر هستند بیست ملیون دلار جایزه برای اطلاعاتی که از برنامه هسته ای ایران به دست آورند به هر جاسوس بدهند و علاوه بر آن اقامت وی را در کشور ثالث تضمین می کنند.
البته توجه داشته باشید در کشور ثالث، نه در آمریکا!
همزمانی این اتفاق با تصمیم آمریکا برای اخراج بیش از 150 افغانی که در زمان حضور آمریکایی ها در افغانستان با آنها همکاری می کردند این سوال را ایجاد می کند که آنهایی که با آمریکایی ها همکاری می کنند و یا برای آمریکایی ها جاسوسی می کنند چه قدر ارزش دارند؟
برخی دیپلمات ها اظهار می دارند که وقتی از آمریکایی ها در باره دلیل به سطل آشغال انداختن مزدورانشان پرس و جو می کنند آنها اظهار می دارند که آنها را برای ماموریت ای استخدام کرده اند و حق الزحمه آنها را داده اند و دیگر برایشان ارزش ندارند که آنها را نگه دارند و اگر ارزش داشته باشند آنها را نگه می دارند.
اصل ماجرا هم در این است که آمریکایی ها خوب می دانند آنکه به کشور و وطن خود خیانت کند به آنها هم خیانت خواهد کرد و وقتی که ناموس خود را برای یک مشت دلار، حالا هر چه قدر هم می خواهد باشد، بفروشد فروختن آمریکایی ها برای مقدار کمتر هم برایش امکان پذیر است.
بله، وطن ناموس ملت است و هر کس وطن خود را به هر دلیلی بفروشد قطعا فرد بی ناموسی هست، هر دلیلی بخواهد برای ناموس فروشی خود داشته باشد.
اما نکته دیگری در این ماجرا وجود دارد که بد نیست به آن اشاره کرد و آن این است که از زمان خروج بازرسان آژانس بین المللی انرژی هسته ای از ایران دیگر اطلاعات برنامه هسته ای ایران درز نمی کند و به آمریکایی ها و اسرائیلی ها نمی رسد و به این دلیل اینها با کمبود اطلاعات موثق درباره این برنامه مواجه شده اند.
این ماجرا به نوعی ثابت می کند که برخی بازرسان آژانس داشتند برای آمریکا و اسرائیل جاسوسی می کردند و حالا که اینها نیستند جاسوسی از برنامه هسته ای ایران به قدری برایشان سخت شده که حاضر هستند بیست ملیون دلار بپردازند تا از آن اطلاعات به دست آورند.
تا همین چند صباح پیش مقامات آمریکایی اظهار می داشتند که برنامه هسته ای ایران در رصد آنها است و همه تحرکات ایران توسط ماهواره های آنچنانی آنها درحال رصد می باشد.
سازمان بین المللی انرژی هسته ای هم ماهواره های مخصوصی دارد که می تواند تشعشعات رادیو اکتیو را در جاهای مختلف جهان رصد کند اما به نظر می رسد نه ماهواره های آنچنانی آمریکایی و نه ماهواره های سازمان بین المللی انرژی هسته ای هیچ کدام موفق نشده اند که تحرکات ایران را رصد کنند.
پس از حمله آمریکا و اسرائیل به تاسیسات هسته ای ایران در جنگ 12 روزه، و با توجه به اینکه هیچ پروتوکول ای در معاهده منع گسترش تسلیحات هسته ای درباره تاسیساتی که هدف قرار گرفته شده وجود ندارد، ایران قانونا وارد شرایط گُنگ هسته ای شد به شکلی که بازرسان دیگر اجازه ورود به تاسیسات را نداشتند و هیچ اطلاعاتی را نتوانستند از داخل تاسیسات هسته ای ایران به دست آورند.
قبل از بمباران تاسیسات هسته ای نطنز و فردو و اصفهان ایران چیزی حدود 450 کیلوگرم اورانیوم 60% و 10500 کیلوگرم اورانیوم در سطح غنای پایین تر از 60% در اختیار داشت و معلوم نیست که آیا این اورانیوم ها هنوز به شکل خود باقی مانده اند و در دسترس هستند یا نه.
رئیس جمهوری آمریکا بارها ایران را تهدید به حمله های آنچنانی و پاک کردن آن از نقشه کره زمین و نابودی تمدن ایرانی و برگرداندن ایرانی ها به عصر حجر و... کرد و از سوی دیگر نخست وزیر اسرائیل دو سال پیش علنا در مجمع عمومی سازمان ملل ایران را تهدید به حمله اتمی کرد، البته دو روز بعد دفتر او بیانیه ای صادر کرد که ادعا می کرد این صحبت ها اشتباه لفظی بوده ولی آنکه باید متوج شود متوجه شد که این یک تهدید بوده و اشتباه لفظی نبوده.
در چنین شرایطی امروزه بسیاری در ایران از اینکه ضرورت دارد ایران به سمت ساخت تسلیحات هسته ای برای ایجاد موازنه قدرت در منطقه برود صحبت می کنند و هفته گذشته حتی برخی امامان جمعه هم علنا در این باره صحبت کردند.
دلیل این مساله هم به وضوح این است که مردم ایران امروزه بسیار دلواپس یک حمله هسته ای بر علیه کشورشان هستند و حتی برخی رسانه های آمریکایی درباره اینکه شاید چنین اتفاقی رخ دهد نیز صحبت کرده اند و همه به خوبی می دانند اگر آمریکا و یا اسرائیل تصمیم به انجام چنین کاری بگیرند هیچ کس جلودار آنها نمی باشد و هیچ کس حتی به آنها اعتراض نخواهد کرد.
اگر کشورهای جهان و مجامع بین المللی به حمله غیر قانونی (طبق قوانین بین الملل) به تاسیسات هسته ای ایران و یا حتی کشور ایران اعتراض کردند به حمله اتمی به ایران هم اعتراض می کنند.
در چنین شرایطی ایرانی ها خود را ناچار می بینند که تنها راه بازدارنده را مسیر کره شمالی انتخاب کنند و برای اینکه از حمله هسته ای و یا حمله با تسلیحات به اصطلاح کثیف در امان باشند یک سلاحی در اختیار داشته باشند.
البته سرلشکر محسن رضایی دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران در مصاحبه ای با صدا و سیما قبل از سفر به موسکو تغییر دکترین هسته ای ایران را رد کرد و اظهار داشت که فعلا هیچ تغییری در دکترین هسته ای ایران وجود ندارد مگر اینکه موجودیت ایران در خطر باشد و یا اینکه طرف مقابل بخواهد از تسلیحات غیر متعارف بر علیه ایران استفاده کند.
مقامات رسمی ایران هم بارها تاکید داشته اند که ایران هنوز به معاهده منع گسترش تسلیحات هسته ای و دکترین خود و فتوای رهبر فقید پایبند می باشد.
در چنین شرایطی می توان تصور کرد که ایالات متحده می خواهد مطمئن شود برنامه هسته ای ایران در چه شرایطی است و اینکه آیا ایران اورانیوم های خود را به سطوح بالاتر که برای تسلیحات هسته ای قابل استفاده باشد رسانده و یا حتی تسلیحات هسته ای در اختیار دارد یا نه و آنچه مسلم است هیچ پاسخی به این سوالات ندارد ولی اگر مطمئن شود اورانیوم های غنی سازی شده ایران در سطوح بالا کجا هستند و اینکه آیا ایران در جایی دارد غنی سازی می کند یا نه قطعا بی درنگ به آنجا حمله خواهد کرد و اگر هم مطمئن شود که ایران موفق شده به تسلیحات هسته ای دست یابد و ممکن است در صورت حمله هسته ای به ایران از آن بر علیه اسرائیل و یا ... استفاده شود آنوقت شاید مسیر رویارویی مشابه با کره شمالی را در قبال ایران در پیش بگیرد.
نوار خبری
0
loader
بحث و گفتگو
Заголовок открываемого материала