https://spnfa.ir/20260210/فرسایش-اعتبار-کنفرانس-امنیتی-مونیخ-به-عنوان-یک-تریبون-بینالمللی-27905803.html
فرسایش اعتبار کنفرانس امنیتی مونیخ به عنوان یک تریبون بینالمللی
فرسایش اعتبار کنفرانس امنیتی مونیخ به عنوان یک تریبون بینالمللی
اسپوتنیک ایران
فضای فعلی را نمیتوان فضای بیطرف برای گفتوگوی حرفهای میان دولتها دانست 10.02.2026, اسپوتنیک ایران
2026-02-10T13:42+0330
2026-02-10T13:42+0330
2026-02-10T13:42+0330
گزارش و تحلیل
ایران
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/330/80/3308054_0:160:3073:1888_1920x0_80_0_0_a35fff2a5caaa3f5bc6af3025c55aace.jpg
به گزارش اسپوتنیک- علی میرباقری پژوهشگر مسائل بینالملل در گفتوگو با اسپوتنیک گفت: کنفرانس امنیتی مونیخ طی دههها بهعنوان یکی از معدود تریبونهای معتبر جهانی شناخته میشد که حتی در اوج تنشهای بینالمللی، اصل گفتوگو با دولتهای مستقر را حفظ میکرد.این کنفرانس در دوران جنگ سرد و سالهای پس از آن، زمانی که شکافها عمیقتر از شرایط کنونی بود، همچنان میزبان نمایندگان رسمی دولتها باقی ماند و اعتبار خود را دقیقاً از همین رویکرد واقعگرایانه به دست آورد.میرباقری در ادامه گفت، در چنین بستری، لغو دعوت از مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران و جایگزینی آن با حضور یک چهره غیررسمی و فاقد جایگاه حقوقی در ساختار قدرت ایران، نشانهای روشن از فاصله گرفتن کنفرانس امنیتی مونیخ از منطق کلاسیک قوانین آن است.این پژوهشگر ضمن اشاره با ساختار امنیت بینالملل تصریح کرد، در مسیر امنيت بینالملل نمادسازی سیاسی مثل اقدام فعلی این کنفرانس چندان جایگاهی ندارد و باید مسیر تعامل از میان بازیگران واقعی و تصمیمگیر باشد. حذف مقام رسمی یک کشور و برجستهسازی فردی که نه نماینده دولت است و نه توان اثرگذاری نهادی بر معادلات امنیتی دارد، عملاً کارکرد تحلیلی و دیپلماتیک چنین مجامعی را تضعیف میکند.میرباقری در پایان گفت، بنابراین، چنین رویکردی کنفرانس امنیتی مونیخ را از یک پلتفرم گفتوگوی امنیتی به صحنهای برای ارسال پیامهای سیاسی گزینشی تقلیل میدهد و امکان تبادل مستقیم دیدگاهها درباره مسائل امنیتی را از میان میبرد.نهایت، ذکر این نکته ضروريست که این اقدام کنفرانس امنیتی مونیخ ضربهای به اعتبار خود کنفرانس وارد میکند. چراکه مرجعیت این تریبون زمانی معنا داشت که میزبان اختلافها بود، نه بازیگری که از پیش طرف گفتوگو را تعیین میکند. یعنی فضای فعلی را نمیتوان فضای بیطرف برای گفتوگوی حرفهای میان دولتها دانست، بلکه تبدیل به بستری سیاسیشده که در بلندمدت میتواند وزن دیپلماتیک و نقش میانجیگرانه این نهاد را در معماری امنیت جهانی بهطور جدی کاهش دهد.
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
خبرها
fa_FA
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
ایران
فرسایش اعتبار کنفرانس امنیتی مونیخ به عنوان یک تریبون بینالمللی
فضای فعلی را نمیتوان فضای بیطرف برای گفتوگوی حرفهای میان دولتها دانست
به گزارش اسپوتنیک- علی میرباقری پژوهشگر مسائل بینالملل در گفتوگو با اسپوتنیک گفت: کنفرانس امنیتی مونیخ طی دههها بهعنوان یکی از معدود تریبونهای معتبر جهانی شناخته میشد که حتی در اوج تنشهای بینالمللی، اصل گفتوگو با دولتهای مستقر را حفظ میکرد.
این کنفرانس در دوران جنگ سرد و سالهای پس از آن، زمانی که شکافها عمیقتر از شرایط کنونی بود، همچنان میزبان نمایندگان رسمی دولتها باقی ماند و اعتبار خود را دقیقاً از همین رویکرد واقعگرایانه به دست آورد.
میرباقری در ادامه گفت، در چنین بستری، لغو دعوت از مقامات رسمی جمهوری اسلامی ایران و جایگزینی آن با حضور یک چهره غیررسمی و فاقد جایگاه حقوقی در ساختار قدرت ایران، نشانهای روشن از فاصله گرفتن کنفرانس امنیتی مونیخ از منطق کلاسیک قوانین آن است.
این پژوهشگر ضمن اشاره با ساختار امنیت بینالملل تصریح کرد، در مسیر امنيت بینالملل نمادسازی سیاسی مثل اقدام فعلی این کنفرانس چندان جایگاهی ندارد و باید مسیر تعامل از میان بازیگران واقعی و تصمیمگیر باشد. حذف مقام رسمی یک کشور و برجستهسازی فردی که نه نماینده دولت است و نه توان اثرگذاری نهادی بر معادلات امنیتی دارد، عملاً کارکرد تحلیلی و دیپلماتیک چنین مجامعی را تضعیف میکند.
میرباقری در پایان گفت، بنابراین، چنین رویکردی کنفرانس امنیتی مونیخ را از یک پلتفرم گفتوگوی امنیتی به صحنهای برای ارسال پیامهای سیاسی گزینشی تقلیل میدهد و امکان تبادل مستقیم دیدگاهها درباره مسائل امنیتی را از میان میبرد.
نهایت، ذکر این نکته ضروريست که این اقدام کنفرانس امنیتی مونیخ ضربهای به اعتبار خود کنفرانس وارد میکند. چراکه مرجعیت این تریبون زمانی معنا داشت که میزبان اختلافها بود، نه بازیگری که از پیش طرف گفتوگو را تعیین میکند. یعنی فضای فعلی را نمیتوان فضای بیطرف برای گفتوگوی حرفهای میان دولتها دانست، بلکه تبدیل به بستری سیاسیشده که در بلندمدت میتواند وزن دیپلماتیک و نقش میانجیگرانه این نهاد را در معماری امنیت جهانی بهطور جدی کاهش دهد.
