https://spnfa.ir/20260107/فصل-اول-حمایت-از-آزادی-بیان-که-خیلی-ها-در-آن-مانده-اند-27360641.html
فصل اول حمایت از آزادی بیان که خیلی ها در آن مانده اند
فصل اول حمایت از آزادی بیان که خیلی ها در آن مانده اند
اسپوتنیک ایران
بسیاری درباره ضرورت آزادی بیان وحق و حقوق انسان ها در اظهار نظر درباره مسایلی که با زندگی آنها مرتبط است صحبت می کنند وحتی این مساله در بسیاری از کشورها در... 07.01.2026, اسپوتنیک ایران
2026-01-07T17:44+0330
2026-01-07T17:44+0330
2026-01-07T17:45+0330
گزارش و تحلیل
سیاسی
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07ea/01/07/27360476_0:223:4272:2626_1920x0_80_0_0_a5f661f7ad05898fea0dab17ad036764.jpg
منظور قانونگذار از آزادی بیان هم این است که شهروندان از هر فرقه و طیف سیاسی و فکری وعقیدتی که باشند حق دارند درباره مسایلی که با زندگی آنها به صورت مستقیم ربط دارد اظهار نظر کنند.بدیهی است در تمام جوامع مردم نظرات مختلفی درباره مسایل مختلف دارند و اینگونه نیست که همه روی یک سری مسایل متفق القول باشند اما تا زمانی که بحث آزادی بیان توهین و یا تشهیر (دروغ و یا شایعه پراکنی) نباشد همه انسان ها حق اظهار نظر دارند.حال این مساله درباره روزنامه نگار ها که عموما انعکاس دهنده افکار جامعه می باشند بسیار دشوار تر می باشد.روزنامه نگارها رکن اساسی مردم سالاری در همه کشورها را تشکیل می دهند اما باید به این نکته توجه داشت که روزنامه نگارها هم محدودیت هایی دارند که مربوط به سیاست های رسانه ای خود می باشد و اینگونه نیست که روزنامه نگاری در رسانه ای کار کند و از خود هرچه دلش بخواهد بگوید.امروزه دیگر رسانه تزریقی هیچ جایگاهی در میان مردم ندارد.منظور از رسانه تزریقی رسانه ای است که دست اندرکاران آن تصور می کنند هرچه می گویند را مخاطبین باید بپذیرند.در واقع این مخاطب است که رویکرد رسانه را تبیین می کند و اگر احیانا رسانه ای خواست مخاطب را تامین نکند مخاطب امروزه دیگر این امکان را دارد که به رسانه دیگری مراجعه کند.چند دهه پیش که ماهواره ها و اینترنت و... نبود رسانه ها هرچه می گفتند را مردم باید می پذیرفتند چون هیچ آلترناتیو دیگری را نداشتند و به این دلیل به این رسانه ها رسانه های تزریقی می گفتند، اما امروز دیگر ماجرا فرق کرده.در واقع رسانه باید حرف برای زدن داشته باشد وخوب قطعا برای اینکه حرف برای زدن داشته باشد ممکن از به مزاق برخی دیگر خوش نیاید.برخی اوقات مثلا می بینیم یک مجری در صدا و سیما در باره مسایل اجتماعی اظهار نظر می کند، برخی به حمایت از او می پردازند و برخی دیگر به توهین به او می پردازند.مجری از نامش پیداست، مجری سیاست های رسانه ای است و برای اینکه مخاطب را جلب کند باید به سبکی که مخاطب پسند است صحبت کند و به قول معروف حرف دل مردم را بزند، اینگونه نیست که مجری با شخص و یا مجموعه ای دشمنی دارد و چون با آنها دشمنی دارد می تواند برود پشت تریبون و هرچه دلش می خواهد بگوید.بد نیست متوجه این ماجرا باشیم که حرف های مجری و یا نوشته های نویسنده و یا مجری خبر و یا... محورهای مد نظر رسانه مرجع است و نه شخص او.اگر ادعا داریم که آزادی بیان را قبول داریم باید رکن اول آزادی بیان یعنی احترام به دیگری را نیز بپذیریم حتی اگر صحبتهای طرف مقابل نظرش با نظر ما همسو نباشد.
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
2026
دکتر عماد آبشناس
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07e6/08/16/12161541_126:0:500:374_100x100_80_0_0_3f1de7942b48cc7365b7b76f4908a7b3.jpg
دکتر عماد آبشناس
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07e6/08/16/12161541_126:0:500:374_100x100_80_0_0_3f1de7942b48cc7365b7b76f4908a7b3.jpg
خبرها
fa_FA
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
اسپوتنیک ایران
feedback.me@sputniknews.com
+74956456601
MIA „Rossiya Segodnya“
دکتر عماد آبشناس
https://cdn1.img.spnfa.ir/img/07e6/08/16/12161541_126:0:500:374_100x100_80_0_0_3f1de7942b48cc7365b7b76f4908a7b3.jpg
سیاسی
فصل اول حمایت از آزادی بیان که خیلی ها در آن مانده اند
17:44 07.01.2026 (بروز رسانی شده: 17:45 07.01.2026) بسیاری درباره ضرورت آزادی بیان وحق و حقوق انسان ها در اظهار نظر درباره مسایلی که با زندگی آنها مرتبط است صحبت می کنند وحتی این مساله در بسیاری از کشورها در قانون اساسی آنها نیز درج شده و از حق آزادی بیان مردم حمایت شده.
منظور قانونگذار از آزادی بیان هم این است که شهروندان از هر فرقه و طیف سیاسی و فکری وعقیدتی که باشند حق دارند درباره مسایلی که با زندگی آنها به صورت مستقیم ربط دارد اظهار نظر کنند.
بدیهی است در تمام جوامع مردم نظرات مختلفی درباره مسایل مختلف دارند و اینگونه نیست که همه روی یک سری مسایل متفق القول باشند اما تا زمانی که بحث آزادی بیان توهین و یا تشهیر (دروغ و یا شایعه پراکنی) نباشد همه انسان ها حق اظهار نظر دارند.
حال این مساله درباره روزنامه نگار ها که عموما انعکاس دهنده افکار جامعه می باشند بسیار دشوار تر می باشد.
روزنامه نگارها رکن اساسی مردم سالاری در همه کشورها را تشکیل می دهند اما باید به این نکته توجه داشت که روزنامه نگارها هم محدودیت هایی دارند که مربوط به سیاست های رسانه ای خود می باشد و اینگونه نیست که روزنامه نگاری در رسانه ای کار کند و از خود هرچه دلش بخواهد بگوید.
امروزه دیگر رسانه تزریقی هیچ جایگاهی در میان مردم ندارد.
منظور از رسانه تزریقی رسانه ای است که دست اندرکاران آن تصور می کنند هرچه می گویند را مخاطبین باید بپذیرند.
در واقع این مخاطب است که رویکرد رسانه را تبیین می کند و اگر احیانا رسانه ای خواست مخاطب را تامین نکند مخاطب امروزه دیگر این امکان را دارد که به رسانه دیگری مراجعه کند.
چند دهه پیش که ماهواره ها و اینترنت و... نبود رسانه ها هرچه می گفتند را مردم باید می پذیرفتند چون هیچ آلترناتیو دیگری را نداشتند و به این دلیل به این رسانه ها رسانه های تزریقی می گفتند، اما امروز دیگر ماجرا فرق کرده.
در واقع رسانه باید حرف برای زدن داشته باشد وخوب قطعا برای اینکه حرف برای زدن داشته باشد ممکن از به مزاق برخی دیگر خوش نیاید.
برخی اوقات مثلا می بینیم یک مجری در صدا و سیما در باره مسایل اجتماعی اظهار نظر می کند، برخی به حمایت از او می پردازند و برخی دیگر به توهین به او می پردازند.
مجری از نامش پیداست، مجری سیاست های رسانه ای است و برای اینکه مخاطب را جلب کند باید به سبکی که مخاطب پسند است صحبت کند و به قول معروف حرف دل مردم را بزند، اینگونه نیست که مجری با شخص و یا مجموعه ای دشمنی دارد و چون با آنها دشمنی دارد می تواند برود پشت تریبون و هرچه دلش می خواهد بگوید.
بد نیست متوجه این ماجرا باشیم که حرف های مجری و یا نوشته های نویسنده و یا مجری خبر و یا... محورهای مد نظر رسانه مرجع است و نه شخص او.
اگر ادعا داریم که آزادی بیان را قبول داریم باید رکن اول آزادی بیان یعنی احترام به دیگری را نیز بپذیریم حتی اگر صحبتهای طرف مقابل نظرش با نظر ما همسو نباشد.
