بزرگترین مشکلی که امروزه بسیاری از گروه های سیاسی چه در عراق چه در بسیاری دیگر کشورها با آن مواجه می باشند این است که رهبران این گروه ها شجاعت کافی برای اینکه بخواهند کل فعالیت های آن جریان را متوقف کنند و حساب سوء استفاده کنندگان ویا سودجویان و یا... را بگیرند را ندارند.
عموما هم دلیل واهمه رهبران جریان های سیاسی از اتخاذ چنین تصمیمی به این دلیل می باشد که آنها به خودشان شک دارند و می ترسند اگر جریان را منحل کنند و شاید بعدها دیگر طرفداران کافی برای جمع کردن مجدد جریان را نداشته باشند یا اینکه اعضای آن جریان دیگر آنها را به عنوان رهبر قبول نداشته باشند.
چنین ماجرایی وقتی بیشتر رخ می دهد که رهبر یک جریانی حتی خودش را هم قبول نداشته باشد یا اینکه شریک جرم فاسدین باشد و یا اینکه آنقدر فساد در جریان و گروه طرفدارش زیاد باشد که فاسدین بر رهبری گروه چیره می شوند و دیگر رهبر آن گروه توان آن را ندارد که با فاسدین به مقابله بپردازد.
این ماجرا معمولا زمانی بیشتر می شود که وابستگی به یک جریان و یا گروه سیاسی منافع مالی و اقتصادی برای افراد ایجاد می کند و کم کم اعضای آن گروه یا جناح ذوب در فساد می گردند.
عموما هم رهبران جناح ها و جریان های سیاسی خودشان افراد سالمی هستند که توانسته اند به آن جایگاه برسند اما چون زیردستانشان فاسد هستند کم کم آنها نیز آلوده می شوند و قبل از اینکه به خود بیایند می بینند خودشان هم در فساد غرق شده اند، مگر اینکه سر به زنگاه حاضر باشند ریشه فساد را در جرانشان خشک کنند.
بسیاری از جناح ها و گروه های سیاسی در عراق در ابتدای کار با ایمان و تعهد و وابستگی به ایدئولوژی و خط فکری سیاسی جلو آمدند و واقعا هم اعضای این گروه ها بسیار به عقاید دینی و اعتقادی وایدئولوژیک خود پایبند بودند اما همین که جریان های سیاسی وارد دولت شدند و دستشان به اموال خزانه حکومت رسید به یکباره برخی عقیده و ایمان خود را از دست دادند و کم کم غرق در فساد شدند.
البته این ماجرا معمولا در بسیاری از کشورهای جهان کم و بیش رخ می دهد.
عموما افرادی که از بخش های بسیار ضعیف جامعه می باشند وقتی که به قدرت برسند و دستشان برای دست اندازی به اموال بی حساب کتاب باز شود چنین اتفاقی برایشان رخ می دهد.
برخی هم وقتی بدون لیاقت به پست و مقامی می رسند ومی دانند که لیاقت پست و مقام راندارند و فقط به دلیل حضور فردی در قدرت اینها از این امکانات برخوردار هستند، دلواپس می شوند که اگر احیانا پست و مقام را از دست دهند چه می شود، به هر حال قبلا طرف یک فرد معمولی بوده که با اتوبوس سر کارش می آمده حالا شده یک مدیر ارشد که راننده و خدم وحشم دارد و اگر احیانا آن پست را از دست دهد دوباره باید برود سوار اتوبوس شود، عارش می آید، و فکر می کند تا فرصت دارد بهتر است مال اندوزی کند تا اگر آن پست و مقام را از دست داد حد اقل شأنیت اجتماعی خود را حفظ کند.
برخی هم خانواده خود را از جایی بسیار پایین به جایی بسیار بالا برده اند و به آنها عادت داده اند با رفاه کاذب و پولها و اموال حکومتی زندگی کنند و دیگر خانواده شان حاضر نمی باشند به زندگی واقعی خود برگردند و حتی اگر هم خودشان بخواهند دین و ایمان خود راحفظ کنند خانواده نمی گذارند.
به هر صورت آنچه بسیار مهم است این می باشد که رهبر آن جریان یا گروه سیاسی شجاعت کافی را برای اصلاح درونی جریان و یا جناح خود را داشته باشد و آنقدر به اقتدار خود اطمینان داشته باشد که مطمئن باشد نه فقط نیاز به فاسدین ندارد بلکه حتی خودش آن فاسدین را مجازات می کند تا عبرتی شوند برای دیگران.
البته خاندان صدر همیشه و به صورت تاریخی ثابت کرده اند که افرادی شجاع و جسور می باشند و هیچ وقت در مقابل ظلم سر خم نمی کنند و در مقابل فساد کوتاه نمی آیند.