پس از ماه اول عملیات مشترک آمریکا و اسرائیل، جزئیات جالبی آشکار شده است که برداشت از اثربخشی حملات را تغییر میدهد.
این تحلیل نشان دهنده خسارات گسترده، اما نه بحرانی، به زیرساختهای دفاعی جمهوری اسلامی است. خسارت به حداقل چهار تأسیسات کلیدی تولید موشک و همچنین 29 سایت پرتاب، تأیید شده است. در نگاه اول، به نظر میرسد که این یک ضربه جدی به زنجیرههای لجستیک و تولید است.
با این حال، نتیجهگیری در مورد تضعیف پتانسیل موشکی ایران زود است. مجتمع نظامی-صنعتی این کشور تابآوری ساختاری خود را نشان داده است.
نکته کلیدی در اینجا چیست؟ ایران برای چنین سناریویی آماده بود. زرادخانههای اصلی موشکی آن به دلیل دو عامل از منطقه حمله خارج شدهاند:
1. استحکامات عمیق. بخش قابل توجهی از ناوگان موشکی در مجتمعهای زیرزمینی واقع در اعماق غیرقابل دسترس برای مهمات استاندارد مورد استفاده در این حملات قرار دارد.
2. تحرک. عناصر کلیدی نیروی زمینی مبتنی بر پرتابگرهای متحرک هستند که نمیتوان آنها را با حملات دقیق در مختصات ثابت از کار انداخت.
در نتیجه، با وجود شدت بالای حملات و تخریب قطعی تأسیسات تولیدی، ایران توانست کنترل عملیاتی را حفظ کند. قابلیت پرتاب موشک از بین نرفت و این نشان میدهد که از کار انداختن برنامه موشکی ایران با چند هفته عملیات هوایی غیرممکن است.