"آنها منتظر اعتراضات بودند، اما سوگ تماشا کردند": گزارشی از تهران زیر ضربات
خبرنگاران و کارشناسان ایرانی فعال در تهران به اسپوتنیک گفتند که پایتخت چگونه زیر ضربات مداوم زندگی میکند، چه چیزی در شهر تغییر کرده و چرا مردم شبها در میادین جمع میشوند.
صدای جنگ
به گفته پیمان یزدانی، سردبیر وبسایت تابناک، انفجارها بخشی از زندگی روزمره شده اما فلجکننده نبوده است:
"این روزها در تهران صدای معمولی ماشینها را میشنویم. اما در دو، سه روز گذشته انفجارهای شدیدی هم میشنویم. بعضی نزدیکاند، بعضی دور. گاهی ستونهایی از دود را میبینیم که بالا میرود. اینها را نه فقط روزها، بلکه شبها و صبح زود هم میبینیم."
حسام حیدرزاده، مدیر روابط بینالملل گروه رسانهای مهر (شامل خبرگزاری مهر و تهران تایمز)، تأکید میکند که حملات محدود به اهداف نظامی نیست:
"بیمارستان، ساختمان پلیس دیپلماتیک، کاخ تاریخی گلستان، مدرسه، مرکز فوریتهای پزشکی تهران و بسیاری از منازل مسکونی مورد حمله قرار گرفتهاند. پس این درست نیست که اسرائیلیها فقط به سایتهای نظامی حمله میکنند. آنها به وضوح غیرنظامیان را هم هدف قرار میدهند."
ارتباطات و زیرساختها
با وجود حملات، سیستمهای حیاتی کار میکنند. سید میثم یعقوبی مقدم، خبرنگار مقیم تهران، میگوید: "اینترنت ملی در دسترس است. شبکههای تلفن همراه و مخابرات کار میکنند."
حیدرزاده در مورد محدودیتها توضیح میدهد:
"اینترنت پایدار است و قطعی عمومی نداریم، اما دسترسی بینالملل بهطور موقت توسط دولت برای اهداف امنیتی قطع شده تا از تماس احتمالی عوامل دشمن در داخل با افراد خارج از کشور جلوگیری شود."
در مورد خدمات شهری، او میگوید قطعی سیستماتیک نداریم:
"فقط چند قطعی برق در بعضی محلههای تهران داشتیم که سریعاً رفع شد. آب و گاز عادی است."
زندگی روزمره: مغازهها، مدارس، حملونقل
مدارس و دانشگاهها بهدلیل تعطیلی یکهفتهای بعد از شهادت رهبر معظم تعطیل هستند، اما سایر خدمات ادامه دارد.
حیدرزاده: "مراکز اورژانس و بهداشتی با ظرفیت کامل کار میکنند. بازار و مغازهها باز هستند. مواد غذایی به اندازه کافی هست و کمبودی نداریم. حملونقل عادی است، همه جادهها باز است و وسایل حملونقل عمومی در دسترس هستند."
پیمان یزدانی تأیید میکند که وحشت عمومی فروکش کرده:
"به جز روز اول که صفهایی جلوی مغازهها و پمپبنزینها دیدم، الان همه چیز عادی است. میتوانید بروید و هرچه میخواهید بخرید. تاکسیهای اینترنتی، مترو و اتوبوسها مثل همیشه کار میکنند."
جامعه: سوگ به جای اعتراض
برجستهترین نکته از زبان همه گویندگان، توصیف فضای عمومی است.
رضا عدالتپور، خبرنگار ایرانی مقیم ایران:
"هیچ نشانهای از وحشت و ترس نیست. یک تفاوت مهم با جنگ سالهای قبل این است که مردم در شهرهای بزرگ از جمله تهران از روز دوم حملات در میادین شهر و مساجد جمع میشوند تا حمایت خود را از نیروهای مسلح نشان دهند."
حیدرزاده این پدیده را مفصلتر توصیف میکند:
"در زندگی اجتماعی تغییراتی رخ داده، دقیقاً برعکس آنچه اسرائیل و آمریکا انتظار داشتند. آنها فکر میکردند مردم به خیابانها میریزند تا اعتراض کنند. اما بعد از شهادت رهبر معظم و فرماندهان نظامی، مردم هر شب به خیابانها میآیند تا سوگواری کنند و شعارهایی در حمایت از جمهوری اسلامی سر بدهند. جمعیت واقعاً عظیم است و این در همه شهرها رخ میدهد. واقعاً لحظهای قدرتمند و احساسی است."
او شایعات غارت را هم تکذیب میکند:
"غارتگری نداشتیم، نه در تهران و نه در شهرهای دیگر. مردم میدانند مواد غذایی هست و نگران کمبود نیستند. فقط صفهای طولانی جلوی پمپبنزینها را دیدیم که طبق توصیه دولت برای خروج موقت از تهران بود. کمبود سوخت هم نداریم."
سید میثم یعقوبی مقدم تأیید میکند:
"زندگی روزمره مردم عادی ادامه دارد و ناآرامی رخ نداده. شبها مردم در میادین اصلی شهر برای سوگواری جمع میشوند."
پیامدهای اقتصادی
پیمان یزدانی به اثرات بلندمدت اشاره میکند:
"آنچه فکر میکنم بهعنوان پیامد جنگ باقی بماند، افزایش قیمتهاست. در ایران معمولاً وقتی قیمتی بالا میرود، دیگر پایین نمیآید. طی جنگ قیمت بعضی کالاها کمی بالا رفته و پایین هم نخواهد آمد."