گفته معروفی است که می گوید "وقتی ناوهای آمریکایی به حرکت در می آیند حکومت ها در مسیر آنها یا تعظیم می کنند یا سقوط".
اما سال گذشته آمریکا دو ناو هواپیمابر بزرگ خود را به سمت دریای سرخ فرستاد تا به انصار الله یمن حمله کنند و در این حمله یمنی ها ضربه هایی را متحمل شدند اما به ناوهای آمریکایی حمله کردند و ده ها سرباز آمریکایی روی عرشه این ناوها کشته و زخمی شدند و تعداد زیادی جنگنده و تسلیحات آمریکایی روی عرشه ناو ها آسیب دید و در نهایت آمریکایی ها مجبور شدند برای پرهیز از غرق شدن ناو هواپیما بر خود یکی از آنها را از معرکه خارج کنند و دیگری که همین ناو جرالد فورد هم هست را از یمن دور کنند و در نهایت مجبور شدند تا با یمنی ها توافق آتش بس انجام دهند و دیگر از آن پس جرئت نکردند به یمن حمله کنند.
در آن زمان هم برخی تحلیلگران ادعا کردند که نقشه حمله به ناوهای آمریکایی مربوط به مستشاران ایرانی بود ولی مساله مهم این بود که یمنی ها به قول معروف جگر آن را داشتند که به این ناوها حمله کنند.
قبلتر در جنگ های قبلی که ناوهای آمریکایی مشارکت داشتند به جز زمان جنگ جهانی دوم و ماجرای پرل هاربر هیچ کشوری نتوانسته بود به ناوهای آمریکایی حمله کند یا جرئت نکرده بودند این کار را انجام دهند.
یکی از دلایل خودداری کشورها از حمله به ناوها ترس از آن بود که آمریکایی ها مانند ژاپن از تسلیحات هسته ای بر علیه آنها استفاده کنند.
وقتی که به معادله رویارویی آمریکا با ایران نگاه می کنیم می بینیم که توانمندی ایرانی ها از نظر فنی و لژستیکی و تسلیحاتی و تجهیزانی و نیروی انسانی بسیار بیشتر از یمنی ها است وعلاوه بر آن ایرانی ها به قول معروف جگر رویارویی را دارند و این را بارها ثابت کرده اند.
همین الأن که ناوهای آمریکایی در حال پرسه زدن هستند به خوبی می دانند که پهباد های جاسوسی ایران مو به مو بالاسرشان در حال حرکت هستند تا مکان دقیق نقطه ای آنها را رصد کنند و تحرکات آنها را زیر نظر داشته باشند.
البته این تحرکات ایرانی ها فقط مربوط به ناوها نمی باشد بلکه طبق گزارش برخی رسانه های آمریکایی و اسرائیلی که اتفاقا همین روز گذشته هم منتشر شده ماهواره های ایرانی 24 ساعته در حال رصد همه تحرکات در منطقه هستند و مو به مو همه چیز در اسرائیل و منطقه را دارند رصد می کنند.
شاید آمریکا و اسرائیل جنگنده های پنهان کار داشته باشند اما اینبار همین که این جنگنده ها بخواهند به پرواز در بیایند و به سمت ایران بیایند رصد خواهند شد و آنها به خوبی می دانند که اینبار ایرانی ها به شدت آماده هستند تا واکنش نشان دهند، شاید هم واکنش پیشگیرانه.
در واقع می توان گفت ایرانی ها این بار خود را آماده کرده اند تا کار یمنی ها را تمام کنند و اگر یمنی ها تسلیحات لازم برای غرق کردن ناوهای آمریکایی را نداشتند ایرانی ها این تسلیحات را در اختیار دارند.
بدیهی است که هیچ کس جنگ نمی خواهد، البته به جز نتانیاهو، ولی اگر بنا باشد جنگ بر ایران تحمیل شود طرفهای مقابل به خوبی می دانند اینبار ایران خود را برای غافلگیری های پیش بینی نشده زیادی آماده کرده و هزینه بر آنها بسیار سنگین خواهد بود.
در این مورد حتی برخی کشورهای اروپایی، که به اصطلاح متحد آمریکا هستند، در ظاهر شاید از آمریکا حمایت کنند اما در باطن بسیار خوشحال خواهند بود که آمریکا ناکام بماند چون از رویکرد آمریکا نیست به اروپا بسیار ناراضی هستند.
ماجرای گرینلند از یک سو و کنار گذاشتن آنها در مذاکرات با روسیه و توافق صلح در غزه اینها را بسیار ناراحت کرده و کار به جایی رسیده که امروزه می شنویم برخی از اینها در کنفرانس مونیخ از ضرورت تشکیل ارتش اروپا و تولید تسلیحات هسته ای صحبت می کنند و حتی مکرون اظهار می دارد خودداری از مذاکره با روسیه اشتباه بزرگی است که اروپایی ها انجام داده اند و آنها به خاطر منافع خودشان هم که شده باید با روسیه مذاکره کنند.
در واقع این نشان می دهد که علیرغم ظاهر سازی وجود وحدت در ناتو و بدنه غرب امروزه کشورهای غربی دچار دو دستگی بسیار شدیدی شده اند.
به هر حال با توجه به همه این شرایط و با توجه به اینکه هیات های مذاکره کننده ایرانی پشتوانه قدرتمند میدان را دارند عملا می بینیم که ایرانی ها به هیچ وجه حاضر نشده اند از حقوق خود صرف نظر کنند و بر حق و حقوق مشروع بین المللی خود اصرار دارند چون در واقع این ایران است که در حال حاضر برگه های برنده بیشتری در اختیار دارد نه آمریکا وگرنه آمریکایی ها ناوهای خود را به منطقه یکی پس از دیگری اعزام نمی کردند.
فراموش نکنید هر چه تعداد این ناوها در منطقه بیشتر باشد شانس ایرانی ها برای آسیب زدن به آنها هم افزایش پیدا می کند و این یک ریسک بزرگی است که آمریکایی ها دارند انجام می دهند و به نظر می رسد آنها باید بیشتر دلواپس باشند تا ایرانی ها.