روز گذشته اتفاقی بی سابقه در ابوظبی رخ داد که به نوعی نمایش نهایت ذلت اروپایی ها به حساب می آمد.
هیات های آمریکایی و روسی و اوکراینی برای مذاکرات در هتلی در ابوظبی جمع شدند و نیروهای امنیتی امارات هتل را قرق کردند.
چند دیپلمات اروپایی به بهانه اینکه می خواهند در کافی شاپ آنجا بنشینند تلاش کردند وارد هتل شوند تا به قول معروف سر و گوشی آب دهند اما نیروهای امنیتی امارات از ورود آنها جلوگیری به عمل آوردند.
اتفاقی که علیرغم سمبولیک بودن اش اما نشان می دهد چه قدر اروپایی ها امروزه در سطح جهانی ذلیل شده اند که نه فقط دور میز مذاکره صندلی ای به آنها اختصاص داده نشده بلکه حتی از ورود به لابی هتل هم منع می شوند.
آن هم برای ماجرایی که مستقیم با زندگی آنها مرتبط است، یعنی موضوع اوکراین.
چند سال سیاستمداران اروپایی هر آنچه شهروندانشان مالیات دادند را خرج اوکراین کردند و از امنیت و زندگی مردم خود زدند حالا حتی دور میز هم جایی ندارند.
در باره اروپایی صحبت می کنیم که تا همین چند دهه پیش در اقصی نقاط جهان مستعمره داشت و هیچ تصمیمی بدون نظر اروپایی ها در جهان گرفته نمی شد.
حتی حکام بسیاری از کشورها کرسی و بقای خود را مدیون اروپایی ها می دانند.
اروپایی ها غره شدند و تصور کردند با ورود به جنگ با روسیه می توانند روسیه را شکست دهند و به منابع خدادادی مردم روسیه دسترسی پیدا کنند، این در حالی بود که در حالت عادی اینها داشتند نفت و گاز ارزان قیمت از روسیه دریافت می کردند.
سیاستمداران ضعیف و ناتوان اروپایی جمعا مقصر می باشند که جایگاه اروپا در سطح بین المللی از بین رفته و همه کارشناسان و حتی محافل دیپلماتیک خودشان باور دارند دلیل اصلی اش سرسپردگی بی چون و چرا شان به ایالات متحده آمریکا می باشد.
اروپایی ها به جای اینکه به دنبال صلح در اوکراین باشند به دنبال کشت و کشتار و خونریزی بودند و خوب الان تاوان آن را می دهند.
البته این ماجرا تنها ماجرایی نیست که اروپایی ها را از جایگاه شان تنزل داده بلکه مثلا می بینیم در ماجرای جدل بر سر توافق هسته ای با ایران اینها فرصتی داشتند که یک جایگاه بین المللی برای خود بسازند اما تنها ابزاری برای اینکه بتوانند این جایگاه را بسازند، یعنی بند ماشه برجام، را اجرا کردند و کاری کردند که صندلی خودشان در مذاکرات با ایران را از دست دادند.
شاید برخی تصور کنند که این ماجرا فقط صندلی مذاکره با ایران بود اما واقعیت امر این است که این صندلی می توانست به آنها یک جایگاه بین المللی برای حضور در عرصه های جهانی و چانه زنی های سیاسی بدهد که آن را از دست دادند و حتی دیگر کشورها نیز دیگر اعتباری برای اروپایی ها قایل نیستند.
قبل از آن هم اروپایی ها درباره کارهایی که اسرائیل در غزه کرده بود هیچ واکنشی نشان ندادند در حالی که اسرائیل از همه قوانین و مقررات بین المللی که اینها ده ها سال برای تدوین آن فعالیت کرده بودند عبور کرده بود.
بدیهی است در چنین شرایطی کسی دیگر برای اروپا ارزشی قایل نباشد و حتی اجازه ندهند اینها در لابی هتل مذاکرات حضور داشته باشند.